Angst

Angst.
Een golf die onverwacht kan opstaan
en mij in één moment overspoelt.
Bij mij komt zij als een storm van binnen,
een verlies van alle houvast.

Soms hoeft er maar een woord verkeerd te vallen,
een zin die onduidelijk blijft,
en de grond onder mijn voeten begint te wijken.
Alsof de aarde zelf zich terugtrekt
en ik nergens meer kan staan.

Wanneer de angst mij grijpt,
wordt mijn blik verduisterd.
Het is alsof een sluier over mijn ogen valt.
Ik zoek naar God,
maar zie Hem niet.

De storm zuigt mij naar binnen,
als een woeste tornado die alles meesleurt.
Ik draai en draai,
zonder richting, zonder rust.
De wereld om mij heen kolkt mee,
totdat alles vervaagt
en het donker wordt.

Maar dan
midden in het geweld van de storm
breekt er licht door.

Een hand reikt naar mij uit.
Sterk, stil, onwankelbaar.

Hoe hard de wind ook raast,
hoe wild de tornado ook draait,
toch weet mijn hand de Zijne te vinden.

En Hij trekt mij omhoog,
uit het geweld,
uit de duisternis,
terug in Zijn nabijheid.

Onder Zijn beschutting kom ik tot rust.
Hij spreekt weinig woorden,
maar Zijn aanwezigheid zegt alles.

Ik voel Zijn warmte.
Zijn bescherming.
Zijn liefde.

Dank U, God.