Ik leerde je kennen. In die fase gaf ik je een stukje van mij. Nee. Niet de mooiste stukjes. Ik gaf je beetje bij beetje een kwetsbaar stukje erbij. Ik ben zorgzaam, alleen door mijn onzekerheid om het fout te doen, liet ik je keuken onder water lopen. Je woorden leven nog in mijn hoofd "als je niet kan afwassen doe ik het zelf wel". Ik haatte mezelf. Want ik wou je helpen en het goede doen. Zoals altijd mislukte het. Ik was niet mij op dat moment. Dat kon jij nog niet weten. Want ik was kleine Myrthe. Het bange, onzekere meisje. Daarna hield je haar wel weer vast en was ze weer veilig. Misschien had je het niet door, maar je beschermde haar voor de enge grote wereld. Ze wist nog niet dat jij eigenlijk net zo eng was. 

Mijn lijf is niet van mij. Mijn lijf is van de mensen die zich zelf hebben binnengedrongen. Ik voel jullie handafdrukken nog overal. Zelfs wanneer ik dat niet wil. Ik heb nog steeds niet de controle. 

Ik wil terug. 

Je verwijt me dat ik nooit iets betaalde. Dat ik al die maanden gratis en voor niets bij je binnen gezeten heb. Terwijl je me letterlijk kaal geplukt hebt. 

Crack. Mijn beste maatje als het gaat om het legen van mijn hoofd. Het is als een stoplicht in mijn hoofd die op rood springt. En alle buffels die maar rondrennen, hier in mijn hoofd, stoppen gelijk.