Ik leerde je kennen. In die fase gaf ik je een stukje van mij. Nee. Niet de mooiste stukjes. Ik gaf je beetje bij beetje een kwetsbaar stukje erbij. Ik ben zorgzaam, alleen door mijn onzekerheid om het fout te doen, liet ik je keuken onder water lopen. Je woorden leven nog in mijn hoofd "als je niet kan afwassen doe ik het zelf wel". Ik haatte mezelf. Want ik wou je helpen en het goede doen. Zoals altijd mislukte het. Ik was niet mij op dat moment. Dat kon jij nog niet weten. Want ik was kleine Myrthe. Het bange, onzekere meisje. Daarna hield je haar wel weer vast en was ze weer veilig. Misschien had je het niet door, maar je beschermde haar voor de enge grote wereld. Ze wist nog niet dat jij eigenlijk net zo eng was.
Het kleine bange onzekere meisje, verpest door de wereld, leerde je kennen. Ze durfde niet te spreken op het begin. Toen je zei dat als ze niet ging praten ze terug naar huis moest, verstopte ze zich. Hierna werd de angst om het niet goed genoeg te doen of om dingen te verpesten nog groter. Het groeide met de dag. Zo groeide het onveilige gevoel, dat jij eng bent, met de dag mee.
Het werd tijd dat de roekeloze, rebelse puber de bescherming van kleine Myrthe overnam. En toen leerde je puber Myrthe kennen. Duidelijkheid en stabiliteit kennen ze niet. Het leek bij jou zo te zijn. En al na een paar weken viel die mantel ook af. De volwassen Myrthe was ook nooit genoeg, want als ze vroeg wat er in je omging ging je op je stoel tegen over haar zitten en vertelde je haar dat ze dit maar bij haar cliënten moest doen. Alle alters raakte in de war. Iedereen was bang. Behalve puber Myrthe, die durfde zo nu en dan nog wel.
De zinnen die je zei waren als spreuken "het is allemaal Myrthe's schuld" of "je bent gewoon een verwarde vrouw". You did put a spell on me.
“Dood en leven zijn in de macht van de tong;
wie hem liefheeft, zal van zijn vrucht eten.”
(Spreuken 18:21)
Je zei het vaak genoeg dat ik, dat wij het gingen geloven. Hoe meer je het zei hoe verwarder we werden en hoe meer dingen fout gingen.
Ik weet nog een avond dat ik crisis had. We waren zwaar in gebruik. Dus de precieze reden blijft vaag. Er zat nog een vriend van je bij ons in je woonkamer. Puber Myrthe nam over en werd boos ze wou wat stuk maken. Je vertelde dat we tegen je ventilator aan mochten trappen. Dit deden we. Ik herinner me dat je me vast had en dat we op de vloer in je woonkamer zaten. Na het trappen en het huilen was de crisis nog niet over. Ik weet nog dat de drang tot zelfbeschadiging er was. Ook dit mocht van je. Ik mocht het op mijn been doen. Ik hoor het je nog zeggen "maak er maar een kruisje van" terwijl ik mijn eigen been openhaalde. Terwijl ik mezelf aan het krassen was zat jij naast me jezelf te verbranden met je sigaret. En zo zaten we op je vloer ons zelf pijn te doen. Ik weet nog dat je zei "fijn he! Iemand die het begrijpt en niet boos wordt".
Tables turned. Tot op de dag van vandaag blaim je mij nog steeds dat je ventilator stuk was, en mijn crisis die jou crisis gaf. Zie je wel "alles is mijn schuld".
Nu weet ik niet meer wat goed of fout is. Want wanneer iets mag is het mijn schuld en wanneer ik crisis heb mag jij daarna crisis hebben. Wat een wedstrijd he.
Dit is wel hoe het in onze tijd samen ging. Ons contact begon met leven, en kostte in het weekend van 15 november 2024 bijna mijn eigen leven. Fysiek heb ik je overleefd. Alleen Myrthe stierf daar. In het huis van je moeder.
R.I.P. Myrthe. En zo ging ik verder zonder wie ik wist wie ik was. Een alter had het overgenomen en ik had nog geen idee wie dit was. Ergens rond december denk ik gaven we haar een naam, en haar naam is Myra.
Reactie plaatsen
Reacties