Ik wil terug naar het begin

Ik wil terug. 

Terug naar het begin. 

De dagen en avonden waar ik niets anders kon voelen dan liefde en geborgenheid.

Jij en ik: we hielden beide van knuffelen. Dit deden we urenlang. Ik wist zolang ik in jouw armen lag dat ik veilig zou zijn. Dat er iemand was die oprecht liefde voor mij kon voelen. Net zoals ik oprecht liefde voor jou kon voelen. 

Ja, ik was onzeker en bang. En toch leerde jij mij dat het bij jou veilig was. Bij jou was het veilig om te mogen zijn en om te mogen praten. Dus ik begon te praten. Ik raakte comfortabel met het praten. Tot dat mijn praten jou teveel werd, ik mijn mond moest houden en in mijn hoek op de bank moest gaan zitten. 

Je deed alles voor me. Je ging mee naar mijn ouders. Je ging mee naar therapie. Je liet me zien dat ik op je kon rekenen. Je stond daar voor mij. Ik dacht dat ik er ook voor jou stond. Dat ik er voor jou kon en mocht zijn. Net zoals jij voor mij stond. 

Geloof me dat ik mijn best gedaan heb. Helaas was het niet goed genoeg. Wanneer ik er voor jou wou zijn werd je boos. Je vertelde me dan dat ik wel een hulpverlener kon zijn, maar dat ik niet jouw therapeut ben en jij niet mijn cliënt bent. En daar stopte het. Je stond op en ging in de stoel zitten en ik bleef als een hoopje achter op de bank. 

Op momenten liep de spanning op. Dan wist ik niet meer wat ik wel of niet mocht doen. Je veranderde net zo snel als het weer. Dat kon je dan op zo een manier uiten dat ik vervolgens in een crisis raakte. Doordat het mij triggerde. Ik raapte mezelf bij elkaar om naar de badkamer te gaan. Bij de badkamer aangekomen deed ik de deur op slot, ging ik op de grond zitten en huilde ik. Want wanneer ik huilde waar jij bij was, dan was ik een last in jouw huis. Dus ontlastte ik je. 

Op sommige momenten van crisis was je er nog voor mij. Dan voelde ik weer even die liefde en geborgenheid. Wanneer ik weer rustig was en aan het bij komen was, dan was het jouw beurt om crisis te hebben vertelde je me. Verslagen zat ik dan op de bank, niet wetende wat te doen, gevangen in een huis wat niet van mij is en angstig voor wat er zou komen. 

Liefde en geborgenheid veranderde in woede, onvoorspelbaarheid en onveiligheid. Dat is hoe het eindigde.