Van gewoonte naar relatie: mijn wandel met Jezus

Hoe mijn geloof groeide van iets vanzelfsprekends naar een persoonlijke relatie met God.

Ik ben C., 23 jaar oud, en ik deel graag iets over mijn wandel met Jezus en hoe ik ben gekomen waar ik nu sta in mijn geloof.

Opgegroeid met geloof

Ik ben opgegroeid in een warm en christelijk gezin. Naar de kerk gaan was bij ons een vast onderdeel van de zondag. Ik ging daar altijd met veel plezier naartoe. Ik had er vrienden en vriendinnen, een leuke jeugdgroep en eigenlijk gewoon een hele fijne tijd. Geloof hoorde bij mijn leven, maar vooral als iets dat vanzelfsprekend was.

Wanneer geloof persoonlijk wordt

Toen ik 17 jaar was en in de zesde klas van de middelbare school zat, stopte de jeugdgroep. Vanaf dat moment begon mijn eigen pad in geloof eigenlijk pas echt. Ik koos ervoor om naar dezelfde kerk te blijven gaan en begon meer te leren over God en wie Hij voor mij was.

In mijn kerk was het gebruikelijk om belijdenis te doen, omdat ik als kind was gedoopt. Daar heb ik ook voor gekozen. Met belijdenis bevestig je eigenlijk de doop: bij de doop heeft God mij als kind aangenomen, en met mijn belijdenis zei ik bewust "ja" tegen Hem.

Toch merkte ik dat mijn geloof zich vooral beperkte tot de zondagen. Ik bad wel elke dag, maar in mijn keuzes en in de manier waarop ik leefde betrok ik God eigenlijk weinig. Ik deed vooral mijn eigen ding en leefde mijn eigen leven. Omdat alles goed ging, voelde ik ook weinig reden om daar iets in te veranderen.

Op zoek naar meer

Niet lang na mijn belijdenis begon ik te merken dat de kerk waar ik zat niet meer helemaal aansloot bij wat ik zocht. Ik miste een bepaalde vorm van enthousiasme en verlangde ernaar om meer mensen van mijn eigen leeftijd te ontmoeten die ook met hun geloof bezig waren. Uiteindelijk kwam ik in een evangelische kerk terecht.

Daar begon er iets te veranderen. Ik ging me steeds meer verdiepen in mijn persoonlijke relatie met God. Niet alleen in wat ik geloofde, maar ook in hoe ik elke dag met Hem kon wandelen.

Langzaam begon ik te ontdekken dat God niet ver weg is, ergens hoog in de hemel, maar juist heel dichtbij wil zijn in ons dagelijks leven. Ik realiseerde me dat het enige wat God van mij verlangt, is dat ik Hem dichtbij wil laten komen in mijn leven. Door Hem te betrekken in mijn keuzes, door stil te staan en te leren luisteren naar Zijn stem.

In de praktijk bleek dat nog best lastig. Als mensen denken we vaak dat we zelf de oplossingen wel kunnen vinden. Het is daarom een leerproces dat nog steeds doorgaat.

De vraag over de doop

Na een tijdje werd mij in mijn connectgroep — een groep meiden uit de kerk met wie we elke week samenkwamen voor bijbelstudie — de vraag gesteld of ik gedoopt was. Ik vertelde dat ik als kind was gedoopt en later belijdenis had gedaan.

In de gesprekken die volgden werd mij uitgelegd hoe zij naar de doop keken: als een bewuste keuze die je zelf maakt om met Jezus te sterven en met Hem op te staan in een nieuw leven (Romeinen 6:4).

Dat zette mij aan het denken. Ik voelde een sterk verlangen om me als volwassene te laten dopen. Tegelijkertijd was dat ook ingewikkeld, omdat mijn ouders het gevoel hadden dat ik daarmee zou zeggen dat hun keuze om mij als kind te laten dopen niet geldig was. Voor mij voelde dat helemaal niet zo. Voor mij was het geen vervanging, maar juist een aanvulling. Toch lag er voor hen veel betekenis en emotie op de kinderdoop.

Een moeilijke maar bewuste keuze

Uiteindelijk heb ik toch de keuze gemaakt om me te laten dopen. Mijn ouders waren daarbij aanwezig, wat ik heel bijzonder vond. Tegelijkertijd was het ook pijnlijk om te zien dat mijn moeder het er moeilijk mee had. Gelukkig is daar later meer begrip in gekomen, al zat er voor haar op dat moment veel emotie en betekenis aan vast.

In de tijd dat ik in deze nieuwe kerk zat, leerde ik ook mijn verloofde kennen. Hij ging naar een evangelische kerk in een ander deel van het land. Doordat ik regelmatig met hem meeging, ontdekte ik dat er ook binnen evangelische kerken verschillen zijn. Uiteindelijk merkten we dat de kerk waar hij naartoe ging eigenlijk beter bij ons beiden paste. Samen hebben we daarom de keuze gemaakt om ons daar te vestigen.

Samen groeien in geloof

Sindsdien mogen we ook samen onze wandel met God vormgeven. We gaan samen naar de connectgroep, hebben de pre-marriage course gedaan en dienen in verschillende teams binnen de kerk.

Ik merk dat wanneer ik God betrek in alle gebieden van mijn leven — mijn relatie, mijn toekomstige huwelijk, mijn werk en mijn plek in de kerk — ik Zijn aanwezigheid steeds meer ervaar. Niet altijd door een duidelijke stem of een bijzonder moment, maar vaak juist door de bewuste keuze om Hem dichtbij te laten zijn in mijn dagelijks leven. 

Achteraf zie ik dat God mij stap voor stap dichter naar Hem toe trok.

Durven uitstappen

Ik moest laatst denken aan een vraag die een oud-collega mij ooit stelde. Hij vroeg of ik gelovig was opgevoed of dat ik later zelf tot geloof was gekomen. Toen ik vertelde dat ik gelovig was opgevoed, reageerde hij met: "Oh, dat is jammer."

Op dat moment begreep ik die reactie niet goed. Wat zou er nu jammer zijn aan een leven met God, al vanaf dat je jong bent? Toch ben ik die opmerking later beter gaan begrijpen. Hoewel ik altijd in God heb geloofd, ben ik pas na mijn achttiende echt zelf gaan ontdekken hoe mijn relatie met God eruitziet en wat daarin voor mij belangrijk is.

Toch zie ik het absoluut niet als iets jammerlijks dat ik met het geloof ben opgevoed. Integendeel. Ik heb daardoor zoveel mooie normen, waarden en liefde meegekregen die ik voor geen goud had willen missen.

Wat ik wel heb geleerd, is dat geloof niet bedoeld is om alleen maar comfortabel in hetzelfde ritme te blijven. Daarom wil ik iedereen aanmoedigen die al lange tijd in dezelfde veilige patronen zit: durf eens uit je boot te stappen. Vertrouw erop dat God je zal leiden naar de plek waar Hij je wil hebben.

Ik had zelf nooit gedacht dat ik voor een kerk en mijn verloofde naar de andere kant van het land zou verhuizen. Veel keuzes die ik nu heb gemaakt, had ik vroeger zelf nooit zo bedacht. Maar juist door soms uit bekende en veilige patronen te stappen — hoe mooi die ook kunnen zijn — ontdek je dat God vaak nog veel meer voor je heeft voorbereid dan je zelf had kunnen plannen.

Voor mij is geloof daarom niet simpelweg een ritme of een gewoonte. Geloof is durven uitstappen. Vertrouwen op Gods leiding. En gaan staan in de kracht die we van Hem hebben ontvangen.