Geschreven en geschilderd door SB, 25 jaar
Tussen Golven en Licht
In de diepte van de nacht,
waar stilte zwaar op schouders lag,
zat een meisje met haar tranen
die niemand ooit echt zag.
De muren kenden haar gefluister,
de maan haar stille pijn,
een kind dat door de schaduw liep
waar warmte had moeten zijn.
De zee in haar werd wilder,
golven hoog en donkerblauw,
ze sloegen tegen haar hart
alsof de storm nooit stoppen wou.
Elke herinnering een stroom,
elke angst een nieuwe vloed,
en soms leek het alsof het duister
voor altijd blijven moet.
Maar ergens tussen water en hemel
waar niemand het verwacht,
daalde zacht een warme gloed
in haar verborgen kracht.
Niet luid, niet plotseling,
maar als een adem van licht,
een kring van zachte engelen
die fluisterden: “Wij zien je.”
Hun handen waren van stilte,
hun stemmen van hoop geweven,
ze lieten haar het pad weer zien
dat altijd al had gelegen.
Niet dat de zee verdween,
niet dat de golven zwegen,
maar in haar groeide iets nieuws:
de kracht om door te bewegen.
En telkens als de storm haar raakt
en oude pijn weer spreekt,
voelt ze dat licht nog in haar hart
dat door de duisternis heen breekt.
Vijfentwintig jaren dragen
littekens van vroeger mee,
maar ook een vuur van binnen
dat sterker is dan die zee.
Dus loopt ze verder, stap voor stap,
door triggers, patronen, tijd —
maar nooit meer helemaal alleen,
want in haar leeft het licht dat leidt.
En elke golf die haar nu raakt
duwt ze iets zachter terug,
want waar eens alleen het duister was
groeit nu een ochtend in haar rug. ✨🌊
Reactie plaatsen
Reacties