Ondergesneeuwt en achtervolgt door de trauma's uit mijn kinderjaren. Hoe harder ik vecht om met mijn hoofd boven uit te steken, hoe harder ik ren: we blijven in hetzelfde cirkeltje.
De sneeuwstorm komt weer, en sneeuwt me weer onder. De demonen komen terug en trekken me via mijn benen naar beneden. Terwijl ik vast zat onder de sneeuw was alles donker en koud. Er bestond niets anders. En zo bevroor ik.
Dit is ook hoe mijn hoofd donker werd. Er was geen beweging in mijn lijf te krijgen. Het is als hoe Anna bevroor in de film Frozen. En ik van een afstandje naar mezelf keek. De sneeuw verdween en er bleef een standbeeld van ijs over. Ik keek naar mezelf van een afstandje.
Ik dacht dat de sneeuwstorm altijd onaangekondigd kwam. Zonder directe aanleiding of directe trigger. Dit is wat ik jaren dacht.
De zon brak door en ik voelde hoe ik begon te ontdooien. De zon brak door en het werd lichter. Het bevroren zijn forceerde me om naar binnen te kijken en op zoek te gaan. Zo vond ik mijn stem terug.
Wanneer ik begin te praten rollen de woorden over mijn tong. Het praten kost me geen moeite meer. En de rest van mijn lijf ontdooit op een tempo wat ik aan kan. Ik heb gemerkt dat het praten geen moeite kost als iemand hoort en begrijpt wat ik zeg. En als er iemand is die mij echt hoort dan is het God.
Hij zorgde dat het licht doorbrak door de zon te laten schijnen, ik kon ontdooien en mijn stem terug vinden. Het praten tegen God kost me al helemaal geen moeite. Want bij Hem mag ik komen zoals ik ben.
God is mijn Vader en Jezus is mijn redder. Ik was in het donker, en Hij was daar met mij.
Reactie plaatsen
Reacties